• GEORGE A. DAMALOS

Αγάπη σε κομμάτια..




06 Φεβρουαρίου 2021

Η κατακερματισμένη Αγάπη μας...


Μήπως όταν αναφέρουμε ότι θέλουμε να μας αγαπούν, εννοούμε κάτι που δεν είναι άμεσα αντιληπτό από τους γύρω μας; Πώς αυτό μπορεί να συνδέεται με τις κρίσεις σχέσεων στον εργασιακό χώρο;


O Frank A. Clark ανέφερε ότι ένα μωρό γεννιέται με την ανάγκη να το αγαπούν και αυτό δεν ξεπερνιέται ποτέ.


Η αγάπη που θα λάβουμε από τον φροντιστή μας (που στις περισσότερες φορές είναι η μητέρα μας) από τα πρώτα λεπτά της ζωής μας, στην πιο ευάλωτη και τρωτή χρονική στιγμή στη ζωή μας, δεν είναι ίσως μόνο απαραίτητη για την επιβίωση αλλά και καθοριστική για το πως συσχετιζόμαστε με τους Άλλους.


Πολύ σύντομα, λόγω βιολογικών, κοινωνικών αλλά και ηθικών συνθηκών, αρκετά αγόρια και κορίτσια θέλουν να τους αγαπούν για διαφορετικούς λόγους. Τα κορίτσια επειδή είναι όμορφα, ήσυχα και κάνουν στροφή προς τα μέσα ενώ τα αγόρια επειδή είναι ενεργητικά, δυνατά και κάνουν στροφή προς τα έξω. Αντίστοιχα λαμβάνουν και «χάδια» για αυτά τα «αποδεκτά» τους χαρακτηριστικά και τα καλλιεργούν αναλόγως. Να σημειώσω ότι υπάρχουν και οικογένειες που είναι και πιο ουδέτερες.


Ένα παράδοξο που είναι εμφανές σε όλους μας, είναι πως ενώ οι άντρες που ασχολούνται επαγγελματικά με την μαγειρική είναι αρκετά περισσότεροι από τις γυναίκες, στα καταστήματα που εμπορεύονται παιχνίδια, οτιδήποτε έχει σχέση με την κουζίνα είναι με ροζ χρώμα και βρίσκεται στον τομέα των κοριτσιών.


Η Αγάπη όσο μεγαλώνουμε και κοινωνικοποιούμαστε πολλές φορές ταυτίζεται με έννοιες όπως της συμπάθειας, της ασφάλειας και του θαυμασμού, δηλαδή αντιλαμβανόμαστε το ενδιαφέρον και τον θαυμασμό ως ταυτόσημα της Αγάπης.


Αναζητούμε την αίσθηση της πρωταρχικής αγάπης μέσα από την αποδοχή της εμφάνισής μας, της συμπεριφοράς μας, των πράξεών μας και της απόδοσής μας. Αυτό το κυνήγι είναι τόσο μάταιο και άνισο (ως προς τη σύγκριση) που καταλήγει να απογοητευόμαστε. Αρκετοί συνάνθρωποι το ονομάζουν το κυνήγι της ευτυχίας ή της επιτυχίας. Όσο απογοητευόμαστε, τόσο μεγαλώνει και το κενό ανάμεσα στο παραμύθι που έχουμε χτίσει για εμάς και την πραγματικότητα με την οποία ερχόμαστε αντιμέτωποι.


Επομένως αναρωτιέμαι, όταν δεν λαμβάνουμε την αναγνώριση, τη συμπάθεια , την ασφάλεια, τον θαυμασμό, μήπως αντιδρούμε σαν να μην μας αγαπούν;


Μήπως τελικά κάνουμε συγκρίσεις με κάτι μεγαλύτερο από αυτό που υπάρχει εκείνη τη συγκεκριμένη χρονική στιγμή;


Γιώργος Α. Δάμαλος MBA, MA, PMP, ACCA

Σύμβουλος Ψυχικής Υγείας/Mentor/Coach

https://www.georgedamalos.com/

https://www.instagram.com/george_a_damalos/

https://www.facebook.com/george.a.damalos

75 προβολές0 σχόλια